«Οι χίμαιρες περί οικουμενικότητας και η πραγματικότητα της Δυτικής Θράκης: Πού είναι η αμοιβαιότητα;»

Ανάλυση / Σχόλιο: Ιλχάν Ταχσίν

Οι πρόσφατες διπλωματικές επαφές στην Ουάσινγκτον σχετικά με την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και οι πιέσεις για αναγνώριση “Οικουμενικού” καθεστώτος στο Πατριαρχείο της Ιστάνμπουλ αποκαλύπτουν για άλλη μια φορά δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ενώ τα αιτήματα του Πατριαρχείου παρουσιάζονται υπό το πρόσχημα των “παγκόσμιων θρησκευτικών ελευθεριών”, τα θεμελιώδη δικαιώματα της Τουρκικής Μουσουλμανικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης παραβλέπονται προκλητικά.

Η Πραγματικότητα για τη Σχολή της Χάλκης:

Ο ισχυρισμός ότι “η Τουρκία έκλεισε τη Σχολή” είναι ιστορικά ψευδής. Το 1971, μετά από απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου που απαιτούσε όλα τα ιδιωτικά ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης να υπάγονται στην εποπτεία του κράτους, το ίδιο το Πατριαρχείο αποφάσισε να αναστείλει τη λειτουργία της Σχολής, αρνούμενο τον έλεγχο του Τουρκικού Υπουργείου Παιδείας.

Το Καθεστώς της Συνθήκης της Λωζάνης:

Βάσει της Συνθήκης της Λωζάνης (1923), το Πατριαρχείο είναι ένας τοπικός θρησκευτικός θεσμός που υπάγεται στην Τουρκική Νομοθεσία και εξυπηρετεί αποκλειστικά τη ρωμέικη μειονότητα της Ιστάνμπουλ. Δεν διαθέτει πολιτικό, διοικητικό ή “Οικουμενικό” νομικό καθεστώς. Η διεκδίκηση αυτονόμησης τύπου “Βατικανού” παραβιάζει ευθέως τα κυριαρχικά δικαιώματα της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Η Καταπίεση στη Δυτική Θράκη:

Την ώρα που ζητούνται προνόμια στην Ιστάνμπουλ, στη Δυτική Θράκη παραβιάζονται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα:

Παραβίαση Θρησκευτικής Ελευθερίας

Οι εκλεγμένοι Μουφτήδες της μειονότητας δεν αναγνωρίζονται από το ελληνικό κράτος και διώκονται ποινικά, ενώ επιβάλλονται διορισμένοι ιμάμηδες.

Εκπαιδευτική Καταπίεση

Τα μειονοτικά σχολεία στη Δυτική Θράκη βρίσκονται υπό τον αυστηρό έλεγχο του Ελληνικού Υπουργείου Παιδείας. Παρά την αύξηση του πληθυσμού, ο αριθμός των μειονοτικών δημοτικών σχολείων μειώθηκε δραματικά από περίπου 380 σε λιγότερα από 80.

Άρνηση Ταυτότητας

Η Ελλάδα συνεχίζει να αγνοεί τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), απαγορεύοντας σωματεία επειδή χρησιμοποιούν τη λέξη “Τουρκικός”.

Συμπέρασμα: Η Αρχή της Αμοιβαιότητας

Το διεθνές δίκαιο βασίζεται στην αρχή της Αμοιβαιότητας (Reciprocity). Δεν μπορούν να απαιτούνται μονομερή προνόμια για το Πατριαρχείο, όταν η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης στερείται τα δικαιώματά της στην εκπαίδευση, τη θρησκεία και την εθνική ταυτότητα. Η Συνθήκη της Λωζάνης δεν είναι δρόμος μονής κατεύθυνσης.