Απόφαση του ΕΔΔΑ για τη Ρωμαίικη Μειονότητα της Ιστανμπούλ: Τι θα γίνει όμως με τα Δικαιώματα και τα Σφετερισμένα Βακούφια της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης;

Το ζήτημα των Μειονοτικών Βακουφίων (Εβκάφ) στη Δυτική Θράκη αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες ανοιχτές πληγές της Μειονότητας και, συγκρινόμενο με την απόφαση για την Ιστανμπούλ, αναδεικνύει σε όλο του το μεγαλείο το αντιδημοκρατικό διπλό πρότυπο που εφαρμόζει η Αθήνα.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) εξέδωσε μια απόφαση-σταθμό, δικαιώνοντας τον δικαστικό αγώνα που έδωσαν επί 15 ολόκληρα χρόνια δύο κληρικοί υπαγόμενοι στο Πατριαρχείο. Το Δικαστήριο καταδίκασε την πρακτική της Τουρκίας να απαγορεύει σε Ρωμιούς κληρικούς να εκλέγονται στις διοικήσεις των Ρωμαίικων Μειονοτικών Βακουφίων, χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία τη Συνθήκη της Λωζάνης.

Το ΕΔΔΑ έκρινε ότι αυτή η πρακτική της Τουρκίας παραβιάζει σαφώς το Άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου περί «Ελευθερίας Σκέψης, Συνείδησης και Θρησκείας», καθώς και το Άρθρο 11 που κατοχυρώνει την «Ελευθερία του Συνέρχεσθαι και του Συνεταιρίζεσθαι». Στην απόφαση υπογραμμίστηκε ότι η δημοκρατική συμμετοχή στις διοικήσεις συλλόγων και βακουφίων που έχουν ως στόχο τη διατήρηση της πολιτιστικής και θρησκευτικής κληρονομιάς, είναι ζωτικής σημασίας για τις μειονοτικές κοινότητες.

Η εν λόγω προσφυγή είχε γίνει από κληρικούς οι οποίοι είχαν εκλεγεί στις διοικήσεις του Ζωγραφείου Λυκείου, του Βακουφίου του Ιερού Ναού Παναγίας Μπεσίκτας και του Βακουφίου του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Υψωμαθείων (Γεντίκουλε) στην Ιστανμπούλ, αλλά τα ονόματά τους είχαν διαγραφεί από τη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων λόγω της ιδιότητάς τους ως κληρικοί. Η απόφαση αυτή αναμένεται να επηρεάσει άμεσα τις εκλογικές διαδικασίες και άλλων μειονοτικών βακουφίων στην Ιστανμπούλ, και ιδιαίτερα του Βακουφίου του Νοσοκομείου Βαλουκλή.

Εάν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί συνεχίσουν να εθελοτυφλούν μπροστά στα πιο θεμελιώδη δημοκρατικά δικαιώματα, στα δικαιώματα ταυτότητας της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης και στα ιστορικά μας ιδρύματα, τα οποία δεν έχουν άλλο «έγκλημα» πέρα από το ότι φέρουν τη λέξη «Τουρκικός», πώς θα μπορέσουμε να εμπιστευτούμε τη ζυγαριά της δικαιοσύνης του Στρασβούργου;

Ενώ η Δικαιοσύνη Λάμπει στην Ιστανμπούλ, στη Δυτική Θράκη Συνεχίζεται ο Σφετερισμός των Βακουφίων με το Χέρι της Αθήνας!

Το ζήτημα των Μειονοτικών Βακουφίων (Εβκάφ) στη Δυτική Θράκη αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες ανοιχτές πληγές της Μειονότητας και, συγκρινόμενο με την απόφαση για την Ιστανμπούλ, αναδεικνύει σε όλο του το μεγαλείο το αντιδημοκρατικό διπλό πρότυπο που εφαρμόζει η Αθήνα.

Ενώ η Συνθήκη της Λωζάνης και ο ελληνικός Νόμος 2345 του 1920 ορίζουν ρητά ότι τα βακούφια στη Δυτική Θράκη πρέπει να διοικούνται από επιτροπές εκλεγμένες από την ίδια τη Μειονότητα, η Αθήνα συνεχίζει έναν σφετερισμό που ξεκίνησε από τη στρατιωτική χούντα του 1967 και τον οποίο παγίωσε στη συνέχεια μέσω του συστήματος των «διορισμένων διοικήσεων» (Επιτροπών). Επιπλέον, τα βακούφια αυτά φθείρονται και εξανεμίζονται υπό το βάρος δυσβάσταχτων χρεών, διοικούμενα από επιτροπές που έχουν διοριστεί από την Αθήνα.

Την ίδια ώρα που κατοχυρώνεται μέσω του ΕΔΔΑ το δικαίωμα της ελεύθερης εκλογής στις διοικητικές επιτροπές των μειονοτικών βακουφίων για τη Ρωμαίικη Μειονότητα στην Ιστανμπούλ, ακριβώς στην άλλη πλευρά των συνόρων, στα αιωνόβια βακούφια που ανήκουν στην Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης, συντελείται κυριολεκτικά ένα «πογκρόμ δικαίου και δημοκρατίας».

Το δικαίωμα «να ιδρύουν, να διευθύνουν και να εποπτεύουν τα δικά τους φιλανθρωπικά, θρησκευτικά και κοινωνικά ιδρύματα», το οποίο αναγνωρίζει ρητά η Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης στις μειονότητες, ποδοπατείται εδώ και δεκαετίες από την κυβέρνηση των Αθηνών. Στη Δυτική Θράκη, τα Τουρκικά Μειονοτικά Βακούφια στην Κομοτηνή, την Ξάνθη την Αλεξανδρούπολη και το Διδυμότειχο, δεν διοικούνται με την ελεύθερη βούληση και μέσα από δημοκρατικές εκλογές της κοινότητας, αλλά μέσω «διορισμένων επιτροπών» που επιβάλλονται άνωθεν και δικτατορικά από την Αθήνα.

Σε αυτά τα βακούφια, που αποτελούν ιδιοκτησία και κληρονομιά της ίδιας της Μειονότητας, διορίζονται αυθαίρετα και «ουρανοκατέβατα» πρόσωπα της αρεσκείας του κράτους, χωρίς την τήρηση κανενός νομικού ή ηθικού κανόνα. Σαν να μην έφτανε αυτό το αντιδημοκρατικό σύστημα διορισμών, τα βακούφια της Μειονότητας βυθίζονται στα χέρια αυτών των διορισμένων διοικήσεων που δεν λογοδοτούν πουθενά.

Το γεγονός ότι οι διεθνείς μηχανισμοί, οι οποίοι θεωρούν «παραβίαση δικαιώματος» τον αποκλεισμό των κληρικών από τη διοίκηση των βακουφίων στην Ιστανμπούλ, παραμένουν μέχρι σήμερα σιωπηλοί απέναντι στην πλήρη κατάργηση του δικαιώματος ενός ολόκληρου λαού να εκλέγει τις διοικήσεις των δικών του βακουφίων στη Δυτική Θράκη, αποκαλύπτει μια βαθιά και επικίνδυνη απόκλιση στη ζυγαριά της δικαιοσύνης του διεθνούς δικαίου.

ΑΝΑΛΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ “BIRLIK”

«Όταν ο Νόμος δεν Εφαρμόζεται Εξίσου για Όλους, Πού Κρύβεται η Αξιοπιστία και η Ειλικρίνεια του Στρασβούργου;»

Σε ανάλυση που συνέγραψε αμέσως μετά την είδηση, ο Διευθυντής της Εφημερίδας Birlik, İlhan Tahsin, έθεσε στο μικροσκόπιο τα δύο μέτρα και δύο σταθμά των ευρωπαϊκών μηχανισμών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τον αέναο αγώνα δικαίου της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης και τη λεηλασία των βακουφίων με τα εξής λόγια:

«Σήμερα είναι η πρώτη ημέρα του Κουρμπάν Μπαϊράμ. Συγχαίρω για τη μεγάλη αυτή γιορτή όλο τον ισλαμικό κόσμο και πρωτίστως τους ανθρώπους της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης.

Ο αγώνας για την αναζήτηση του δικαίου και του νόμου πρέπει να συνεχίζεται αδιάκοπα, χωρίς να γνωρίζει γιορτές και σχόλες. Αυτό ξέρω, αυτό γράφω και αυτό διακηρύττω. Η “ειλικρίνεια” του Στρασβούργου προς τη Ρωμαίικη Μειονότητα της Ιστανμπούλ και η μεροληπτική του προσήλωση συνεχίζονται με ολοταχείς ρυθμούς· ως εκ τούτου, θέλησα και εγώ να αναλύσω και να θέσω αυτή την ειλικρίνεια επί τάπητος.

Η πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) σχετικά με τα δικαιώματα της Ρωμαίικης Μειονότητας και του Πατριαρχείου στην Ιστανμπούλ, μπορεί θεωρητικά να φαντάζει ως ένα θετικό βήμα για το διεθνές δίκαιο και την προστασία των μειονοτικών δικαιωμάτων.

Όμως, γυρίζοντας το νόμισμα από την άλλη πλευρά, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια βαθιά αδικία, έναν σφετερισμό και ένα διπλό πρότυπο, τα οποία εμείς, ως Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης, υπομένουμε εδώ και χρόνια σε όλη τους την έκταση.

Το ΕΔΔΑ, όταν πρόκειται για το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι και της διοίκησης βακουφίων της Ρωμαίικης μειονότητας στην Ιστανμπούλ, μπορεί τελικά να επιδείξει τη βούληση να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Γιατί όμως, για ποιο περίεργο λόγο, η δικαίωση και οι αποφάσεις που έχει εκδώσει το ίδιο ακριβώς Δικαστήριο για την Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης, και ειδικότερα για την Τουρκική Ένωση Ξάνθης (İTB), μπαίνουν σταθερά στο συρτάρι και αποσιωπώνται;

Παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις και αναμένουμε αποφάσεις σχετικά με τις αποφάσεις του ΕΔΔΑ τις οποίες η Ελλάδα αρνείται πεισματικά να εφαρμόσει για την Τουρκική Ένωση Ξάνθης, τον Πολιτιστικό Σύλλογο Τουρκάλων Γυναικών Ροδόπης και τον Σύλλογο Μειονοτικής Νεολαίας Έβρου υποθέσεις γνωστές διεθνώς ως “Ομάδα Υποθέσεων Μπεκήρ Ούστα”! Ας τα υπενθυμίσουμε κι αυτά.

Η Ελλάδα αρνείται να εφαρμόσει την καταδικαστική απόφαση του ΕΔΔΑ υπέρ της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης εδώ και σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα, μετατρέποντας αυτή την ανομία σε επίσημη κρατική πολιτική.

Και το ζήτημα δεν περιορίζεται μόνο στους συλλόγους μας. Την ώρα που κατοχυρώνονται τα δικαιώματα της Ρωμαίικης Μειονότητας για τη διοίκηση των βακουφίων στην Ιστανμπούλ, τι θα γίνει με τον αντιδημοκρατικό αποκλεισμό και τον αποκλεισμό που έχει επιβάλει η Αθήνα εδώ και χρόνια στα βακούφια της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης, τα οποία αποτελούν δική της περιουσία;

Η Ελλάδα, ποδοπατώντας απροκάλυπτα τη Συνθήκη της Λωζάνης, διορίζει στα μειονοτικά βακούφια της Δυτικής Θράκης πρόσωπα της αρεσκείας της με εντελώς αυθαίρετες πρακτικές, εκμηδενίζοντας τη βούληση της κοινότητας. Το δικαίωμα της Μειονότητας να εκλέγει τους δικούς της διοικητές έχει αφαιρεθεί βίαια. Υπό αυτές τις διορισμένες διοικήσεις, τα βακούφια μας υπερχρεώνονται και, με πρόσχημα αυτά τα χρέη, οι περιουσίες μας εξανεμίζονται. Τώρα, δεν έχουμε το δικαίωμα να ρωτήσουμε: Είναι αυτό ηθικό; Είναι δημοκρατικό;

Από εδώ, ως η στεντόρεια φωνή της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης, ρωτώ ευθέως και εναποθέτω τη δίκαιη διαμαρτυρία μας στη συνείδηση της διεθνούς κοινότητας:

Γιατί το ΕΔΔΑ εθελοτυφλεί μπροστά σε αυτή την ξεκάθαρη διπλή και μεροληπτική μεταχείριση που εφαρμόζεται στη Δυτική Θράκη; Τι άλλο είναι αυτό, αν όχι μια κραυγαλέα αντίφαση και ένα προφανές διπλό πρότυπο;

Γιατί το ΕΔΔΑ και η Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, που δεν ασκούν καμία συγκεκριμένη πίεση στην Ελλάδα για την εφαρμογή της απόφασης της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης, δεν ενεργοποιούν ούτε έναν μηχανισμό κυρώσεων απέναντι σε αυτές τις αυθαίρετες, άνωθεν επιβαλλόμενες τακτικές της Αθήνας που καταργούν τις εκλογές των βακουφίων στη Δυτική Θράκη;

Εάν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί συνεχίσουν να αγνοούν τα πιο θεμελιώδη δημοκρατικά δικαιώματα, τα δικαιώματα ταυτότητας και την αιωνόβια βακουφική κληρονομιά της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης, πώς θα μπορέσουμε να εμπιστευτούμε τη ζυγαριά της δικαιοσύνης του Στρασβούργου;

Είναι απαράδεκτο εκείνοι που θυμούνται τον νόμο στην Ιστανμπούλ, να μετατρέπονται σε τυφλούς, κωφούς και βουβούς στην Κομοτηνή, την Ξάνθη, την Αλεξανδρούπολη, το Διδυμότειχο και σε ολόκληρη την Ελλάδα, όταν πρόκειται για τα ακίνητα των βακουφίων που κληροδοτήθηκαν από την Οθωμανική περίοδο.

Το διεθνές δίκαιο θα αντιπροσωπεύει την πραγματική δικαιοσύνη μόνο την ημέρα που θα προστατεύσει τα δικαιώματα όλων δίκαια και ισότιμα, χωρίς να είναι το εργαλείο των ισχυρών ή των “ευνοούμενων” μειονοτήτων της Ευρώπης, διασφαλίζοντας και τα δικαιώματα της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης.»