Η Γλώσσα της Ειλικρίνειας Δεν Μπορεί να Είναι Μονόπλευρη

Απάντηση στο Άρθρο του Πρέσβη ε.τ. Γιώργου Κακλίκη: Η Γλώσσα της Ειλικρίνειας Δεν Μπορεί να Είναι Μονόπλευρη

Θέμα: Η Θεολογική Σχολή της Χάλκης και η Διπλή Υποκριτική Στάση απέναντι στη Μουσουλμανική Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης.

Διαβάζοντας το άρθρο του συνταξιούχου Πρέσβη της Ελλάδας, κ. Γιώργου Κακλίκη, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια κλασική προσέγγιση δύο μέτρων και δύο σταθμών, η οποία προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί πίσω από την ορολογία του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ο συγγραφέας υποστηρίζει εν συντομία τα εξής: «Η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης δεν πρέπει να ενταχθεί σε μια λογική ελληνοτουρκικής συναλλαγής ή αμοιβαιότητας. Δεν συνδέεται με τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. Είναι πρωτίστως θέμα θρησκευτικής ελευθερίας, εκπαιδευτικής λειτουργίας και σεβασμού.»

Εκ πρώτης όψεως, πρόκειται για μια εξαιρετικά ευγενική, κομψή και φαινομενικά βασισμένη σε αρχές τοποθέτηση. Ωστόσο, το ουσιαστικό ερώτημα γεννάται ακριβώς εδώ: Η θρησκευτική ελευθερία, το δικαίωμα στην εκπαίδευση και τα οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα ισχύουν μόνο για τους Ρωμιούς της Ιστάνμπουλ ή ισχύουν επίσης για τις εκατοντάδες χιλιάδες της Μουσουλμανικής Τουρκικής Μειονότητας που ζουν στη Δυτική Θράκη;

Μπορεί η Οικουμενικότητα να Είναι Επιλεκτική;

Ο κ. Κακλίκης, ενώ ζητά πλήρη αυτονομία και καλή θέληση από την Τουρκία εντάσσοντας τη Χάλκη στο πλαίσιο των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», μόλις η συζήτηση έρθει στη Δυτική Θράκη, ξεχνά αμέσως αυτές τις οικουμενικές αρχές και προσπαθεί να υποβιβάσει το ζήτημα σε ένα «πολιτικό παζάρι».

Εάν το θέμα είναι πράγματι τα οικουμενικά δικαιώματα, ας μιλήσουμε ανοιχτά με βάση την αλήθεια:

Σε ποιον ανήκει το δικαίωμα εκπαίδευσης θρησκευτικών λειτουργών;

Είναι απολύτως φυσικό να ζητείται η εκπαίδευση θρησκευτικών λειτουργών και η εκπαιδευτική ελευθερία στη Χάλκη. Αλλά η Μουσουλμανική Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης, πού θα εκπαιδεύσει τους θρησκευτικούς λειτουργούς, τους ιμάμηδες και τους μουφτήδες που θα υπηρετήσουν στα τζαμιά της; Πού ήταν η «θρησκευτική ελευθερία» όταν το ελληνικό κράτος απαγόρευε επί δεκαετίες στη μειονότητα να εκπαιδεύει τους δικούς της λειτουργούς και διόριζε μουφτήδες σαν δημοσίους υπαλλήλους, παραβιάζοντας τη βούλησή της;

Εκπαιδευτική Αυτονομία και Σεβασμός στη Βούληση

Ο συγγραφέας δικαίως διερωτάται για την ελευθερία της Σχολής να καθορίζει το πρόγραμμα σπουδών της και να επιλέγει τους καθηγητές της. Τι έχει να πει όμως για το σταδιακό κλείσιμο των μειονοτικών σχολείων στη Δυτική Θράκη κάθε χρόνο, για την απόρριψη των αιτημάτων για δίγλωσσα (τουρκικά-ελληνικά) νηπιαγωγεία και για τη σφετερισμό της αυτόνομης δομής των μειονοτικών σχολείων;

Σφετερισμός των Μουφτειών και των Θρησκευτικών Θεσμών

Πώς συμβαδίζει με τις αρχές της «θρησκευτικής ελευθερίας» το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει τους εκλεγμένους μουφτήδες στη Δυτική Θράκη, παρά τις καταδικαστικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ);

Η Αρχή της Αμοιβαίοτητας είναι Νομικός Κανόνας, Όχι Παζάρι

Ο κ. Κακλίκης προσπαθεί να απαξιώσει την αρχή της αμοιβαίοτητας (reciprocity), παρουσιάζοντάς την ως ένα φτηνό «πολιτικό παζάρι». Ωστόσο, η αμοιβαίοτητα αποτελεί τον θεμέλιο λίθο του διεθνούς δικαίου και ειδικότερα της Συνθήκης της Λωζάνης, την οποία έχουν υπογράψει και οι δύο χώρες. Η Λωζάνη εξισορρόπησε και εγγυήθηκε τα δικαιώματα της Ρωμαίικης μειονότητας στην Ιστάνμπουλ και της Τουρκικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη ως ένα αναπόσπαστο σύνολο.

Ρωτάμε λοιπόν

Γιατί οι θρησκευτικές ελευθερίες των Ρωμιών της Ιστάνμπουλ θεωρούνται «οικουμενικό ανθρώπινο δικαίωμα», ενώ τα θρησκευτικά και εθνικά δικαιώματα των Τούρκων της Δυτικής Θράκης θεωρούνται «εσωτερικό ζήτημα της Ελλάδας» ή «προνόμιο που δεν γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης»;

Δεν έχουν οι ομογενείς μας στη Δυτική Θράκη το δικαίωμα να εκπαιδεύουν τους θρησκευτικούς τους λειτουργούς; Δεν είναι άνθρωποι; Δεν έχουν δικαιώματα;

Συμπέρασμα: Η Δοκιμασία της Ειλικρίνειας

Η Τουρκία διαθέτει την αυτοπεποίθηση να προστατεύει την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά στο έδαφός της. Ωστόσο, η Αθήνα και διπλωμάτες όπως ο κ. Κακλίκης πρέπει να κατανοήσουν ότι τα δικαιώματα και οι ελευθερίες δεν είναι δρόμος μονής κατεύθυνσης.

Εάν ο στόχος σας είναι πραγματικά η «δημοκρατία, η εκπαιδευτική ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα», οφείλετε να υπερασπιστείτε αυτές τις αρχές χωρίς διακρίσεις, από την Ίμβρο μέχρι τη Ρόδο και από την Ιστάνμπουλ μέχρι την Ξάνθη και την Κομοτηνή. Το να αγνοούνται η ύπαρξη, η ταυτότητα υποκρισία.

Εάν πρόκειται να συζητηθεί η Χάλκη, τότε στο ίδιο τραπέζι και υπό το ίδιο πλαίσιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πρέπει να τεθούν οι σχολικές εφορείες στη Δυτική Θράκη, τα σχολεία που κλείνουν και οι σφετερισμένες μουφτείες!