Η νίκη της Αθήνας στο ζήτημα των μουφτήδων ή η αρχή ενός νέου αδιεξόδου;

Άλλο πράγμα να τοποθετείς κάποιον σε ένα αξίωμα και εντελώς διαφορετικό να επιχειρείς να υποτάξεις τη βούληση μιας ολόκληρης κοινωνίας! Η Αθήνα μπορεί να πιστεύει ότι έλυσε το ζήτημα των μουφτήδων μέσω των νέων διορισμών. Ωστόσο, η πραγματική δοκιμασία μόλις αρχίζει. Διότι το ζήτημα δεν είναι ποιος κάθεται στην καρέκλα, αλλά ποιες αποστολές θα του ανατεθούν από εδώ και πέρα και πώς θα αντιδράσει σε αυτές η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης.

Το ζήτημα της μουφτείας στη Δυτική Θράκη βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Οι νέοι διορισμένοι μουφτήδες ανέλαβαν καθήκοντα, πραγματοποιήθηκαν τελετές και ακολούθησαν αλλεπάλληλες δηλώσεις. Η υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού της Ελλάδας, Σοφία Ζαχαράκη, δήλωσε ότι οι μουφτήδες επιλέχθηκαν από τους μουσουλμάνους. Από την πλευρά του, ο βουλευτής της Μειονότητας Ιλχάν Αχμέτ υπερασπίστηκε τον νόμο του 2022, υποστηρίζοντας ότι το νέο σύστημα προσφέρει τη δυνατότητα ευρύτερης συμμετοχής.

Όλα αυτά αποτελούν την ορατή πλευρά της συζήτησης.

Ωστόσο, από τη δική μου δημοσιογραφική εμπειρία και κυρίως μέσα από τη ματιά της εφημερίδας BİRLİK, η οποία παρακολουθεί επί χρόνια τις εξελίξεις στη Δυτική Θράκη, υπάρχει μια πολύ σημαντικότερη λεπτομέρεια που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Στην ανάλυση του δημοσιογράφου και σχολιαστή Δήμου Μπακιρτζάκη, ξεχωρίζει μια προσέγγιση που δεν εστιάζει τόσο στη διαδικασία μέσω της οποίας ανέλαβαν καθήκοντα οι μουφτήδες, όσο στο πώς θα εφαρμόσουν από εδώ και πέρα τους νόμους του κράτους και ποια στάση θα τηρήσουν απέναντι στους θρησκευτικούς λειτουργούς που υπηρετούν στα τεμένη.

Εδώ ακριβώς αρχίζει η ουσία του ζητήματος!

Η Αθήνα εργάζεται εδώ και χρόνια για να διαμορφώσει το καθεστώς μουφτείας σύμφωνα με τις δικές της επιδιώξεις. Αρχικά ψηφίστηκε ένας νόμος, στη συνέχεια δημιουργήθηκε ένας μηχανισμός, μέσω μιας επιτροπής 33 μελών δόθηκε η εικόνα μιας εκλογικής διαδικασίας και τελικά τα πρόσωπα που προκρίθηκαν από το κράτος τοποθετήθηκαν στις θέσεις των μουφτήδων.

Και όλο αυτό ονομάστηκε εκλογή.

Τι θα ακολουθήσει, όμως, τώρα;

Θα λειτουργήσει η μουφτεία ως ένας θεσμός θρησκευτικής διακονίας ή θα μετατραπεί σε έναν νέο διοικητικό μηχανισμό μέσω του οποίου το κράτος θα μπορεί να παρεμβαίνει στη θρησκευτική ζωή της Μειονότητας;

Ο πραγματικός λογαριασμός αρχίζει τώρα!

Από την προσέγγιση του Μπακιρτζάκη, αλλά και από ορισμένες φωνές που ακούγονται στην περιοχή, προκύπτει ότι οι προσδοκίες επικεντρώνονται πλέον στον τρόπο με τον οποίο θα εξελιχθεί η κατάσταση μετά την ανάληψη καθηκόντων από τους νέους μουφτήδες.

Για παράδειγμα, τίθεται το ερώτημα ποια αποστολή ενδέχεται να ανατεθεί στον μουφτή που τοποθετήθηκε στην Κομοτηνή, τον Μπιλάλ Καρά Χαλίλ.

Η αποστολή ειδοποιήσεων στους θρησκευτικούς λειτουργούς που υπηρετούν στα τεμένη της Ροδόπης, προκειμένου να τους ζητηθεί να εξηγήσουν με ποια διαδικασία ανέλαβαν τα καθήκοντά τους, να αμφισβητηθεί η νομική βάση της υπηρεσίας τους και στη συνέχεια να προβληθεί ο ισχυρισμός ότι όσοι δεν υπάγονται στον μηχανισμό μουφτείας που αναγνωρίζει το κράτος δεν μπορούν να συνεχίσουν να υπηρετούν, αποτελεί ένα ενδεχόμενο που προκαλεί ιδιαίτερα σοβαρή ανησυχία στη Μειονότητα.

Ασφαλώς, δεν ισχυριζόμαστε ότι έχει ήδη εφαρμοστεί μια τέτοια πρακτική. Ωστόσο, ακόμη και το γεγονός ότι η συζήτηση οδηγείται προς αυτή την κατεύθυνση αποτελεί εξέλιξη που πρέπει να προβληματίσει.

Εάν ξεκινήσει μια τέτοια διαδικασία μέσω του νέου θεσμού της μουφτείας, με στόχο τους θρησκευτικούς λειτουργούς που υπηρετούν στα τεμένη, τότε θα ξεσπάσει η πραγματική θύελλα στη Δυτική Θράκη!

Διότι τα τεμένη δεν είναι απλώς κτίρια λατρείας. Οι θρησκευτικοί λειτουργοί που υπηρετούν σε αυτά αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της θρησκευτικής ζωής των χωριών και των συνοικιών. Η υπηρεσία τους συνδέεται άμεσα με την πίστη, τις παραδόσεις και τους θρησκευτικούς θεσμούς που λειτουργούν επί δεκαετίες μέσα στην κοινωνία.

Όταν ένα κράτος επιχειρεί να χρησιμοποιήσει έναν νόμο που το ίδιο θέσπισε για να αναδιαμορφώσει τη θρησκευτική ζωή μιας κοινωνίας, το ζήτημα ξεπερνά κατά πολύ τα όρια μιας απλής νομικής ρύθμισης.

Υπάρχει μια πραγματικότητα που η Αθήνα δεν πρέπει να ξεχνά: Η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης δεν δημιούργησε τη θρησκευτική της ζωή μέσα σε μία ημέρα. Αυτή η κοινωνία έχει τα τεμένη της, τους θρησκευτικούς λειτουργούς της, τις διαχειριστικές επιτροπές της, τις παραδόσεις της και τους θεσμούς που η ίδια δημιούργησε με τη δική της βούληση.

Αυτά δεν δημιουργήθηκαν με μια υπουργική απόφαση, ούτε μπορούν να αγνοηθούν με μια υπουργική απόφαση.

Οργανώσατε μια τελετή. Ποιον πείσατε, όμως;

Ας περάσουμε τώρα στην τελετή ανάληψης καθηκόντων που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα συνεδριάσεων του παλαιού κτιρίου της Νομαρχίας στην Κομοτηνή.

Μετά την τελετή, ορισμένα ελληνικά μέσα ενημέρωσης δημοσίευσαν ρεπορτάζ σύμφωνα με τα οποία η αίθουσα κατακλύστηκε από μέλη της Μειονότητας. Διαβάζοντας αυτές τις αναφορές, γεννιέται αναπόφευκτα ένα ερώτημα:

Ήταν πράγματι η Μειονότητα αυτή που γέμισε την αίθουσα;

Ή μήπως το μεγαλύτερο μέρος του ακροατηρίου αποτελούνταν από εκπροσώπους του πρωτοκόλλου, πολιτικούς, κρατικούς αξιωματούχους, ένστολους και επίσημους προσκεκλημένους;

Μερικές φορές μια φωτογραφία λέει περισσότερα από δεκάδες σελίδες κειμένου. Γι’ αυτό και αξίζει να κοιτάξει κανείς προσεκτικά τις φωτογραφίες της τελετής. Διότι το πλήθος μιας αίθουσας δεν αποτελεί από μόνο του απόδειξη της βούλησης μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για μια Μειονότητα που επί χρόνια ζητά να αναγνωριστεί η δική της βούληση στο ζήτημα της μουφτείας.

Ας δούμε, όμως, και τη διάταξη του πρωτοκόλλου της τελετής.

Πού βρίσκονταν οι μουφτήδες σε μια εκδήλωση που οργανώθηκε για τους ίδιους; Σε ποια σειρά κάθονταν; Αντιμετωπίστηκαν στο ίδιο επίπεδο πρωτοκόλλου με τους Μητροπολίτες της Δυτικής Θράκης;

Σε όσους μιλούν εδώ και χρόνια για θρησκευτική ελευθερία, ισότητα, ανεκτικότητα και ειρηνική συνύπαρξη, οφείλουμε να θέσουμε ορισμένα ερωτήματα:

Πού είναι η ισότητα; Πού είναι ο σεβασμός μεταξύ των θρησκειών; Πού είναι η ισότιμη αντιμετώπιση;

Όσο σεβαστή είναι η θρησκευτική θέση ενός Μητροπολίτη και ο θεσμός που εκπροσωπεί, άλλο τόσο σεβαστή είναι και η θέση ενός Μουφτή. Μάλιστα, είναι απολύτως αυτονόητο ότι ένας Μουφτής, ο οποίος εκπροσωπεί τη θρησκευτική ζωή της δικής του κοινωνίας, πρέπει να έχει τη θέση που του αρμόζει στο πρωτόκολλο.

Οργανώνετε τελετή για τους μουφτήδες, τους αναλαμβάνετε επίσημα καθήκοντα και ανακοινώνετε μέσω των εφημερίδων ότι η αίθουσα ήταν γεμάτη. Μπορείτε, όμως, στην ίδια αυτή τελετή να επιδείξετε τον απαιτούμενο ισότιμο σεβασμό προς το αξίωμά τους και την κοινωνία που εκπροσωπούν;

Ή μήπως η ισότητα ακούγεται όμορφα μόνο μέσα στα κείμενα των επίσημων ομιλιών;

Εάν ήδη από την τελετή ανάληψης καθηκόντων παρουσιάζεται μια τέτοια εικόνα, με ποια αντίληψη περί ισότητας θα πρέπει να αισθάνεται ασφαλής η Μειονότητα για το μέλλον;

Όμως, οι άνθρωποι της Μειονότητας βλέπουν πολύ καλά ποιος κάνει τι και με ποιον.

Μερικές φορές αρκεί να κοιτάξει κανείς τη φωτογραφία μιας τελετής για να αντιληφθεί με απόλυτη σαφήνεια την απόσταση ανάμεσα σε όσα λέγονται και σε όσα πραγματικά δείχνονται.

Δεν μπορείτε να γράψετε ιστορία με 33 άτομα παραμερίζοντας τη Συνθήκη της Λωζάννης!

Ας αναφερθούμε και στη νομική και πολιτική διάσταση του ζητήματος.

Το ζήτημα της μουφτείας για την Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης δεν περιορίζεται στη συζήτηση για το ποιος θα καταλάβει ένα αξίωμα. Συνδέεται άμεσα με τα μειονοτικά δικαιώματα που κατοχυρώνονται από τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης, τη θρησκευτική αυτονομία των θεσμών και το δικαίωμα της κοινωνίας να έχει λόγο στην επιλογή των δικών της θρησκευτικών ηγετών.

Δεν ισχυριζόμαστε ότι η Συνθήκη της Λωζάννης ρυθμίζει με κάθε λεπτομέρεια τη σημερινή εκλογική διαδικασία. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι αποδεχόμαστε πως τα μειονοτικά δικαιώματα που προστατεύει μπορούν να περιορίζονται με έναν νόμο που ψηφίζει το κράτος.

Αυτό είναι το σημείο που πρέπει να κατανοήσει η Αθήνα.

Η δημιουργία μιας επιτροπής δεν σημαίνει ότι εκπροσωπείτε τη βούληση μιας ολόκληρης κοινωνίας. Το γεγονός ότι τοποθετήσατε 33 άτομα σε μια επιτροπή δεν σημαίνει ότι μπορείτε να βάλετε στην τσέπη σας τη βούληση 150.000 ανθρώπων.

Ποιος επέλεξε αυτά τα 33 άτομα; Με ποια διαδικασία επιλέχθηκαν; Ποιος τους έδωσε την εξουσία να καθορίσουν μουφτήδες εκ μέρους της Μειονότητας; Γιατί οι θρησκευτικοί φορείς της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης, οι εκλεγμένες διαχειριστικές επιτροπές των βακουφίων και οι εκπρόσωποί της έμειναν εκτός αυτής της διαδικασίας;

Όσο αυτά τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα, δεν μπορείτε να παρουσιάζετε τη συγκεκριμένη διαδικασία ως αποτέλεσμα της ελεύθερης βούλησης ολόκληρης της Μειονότητας.

Και πάνω σε όλα αυτά έρχεστε να δηλώσετε ότι «οι μουφτήδες επιλέχθηκαν από τους μουσουλμάνους».

Μάλιστα. Ποιοι μουσουλμάνοι;

Ποια εκλογή;

Ποια βούληση;

Είναι εύκολο να ισχυρίζεται κανείς ότι εκπροσωπεί μια κοινωνία. Το δύσκολο είναι να αποδείξει ότι αυτή η κοινωνία βρίσκεται πράγματι πίσω του.

Έχουμε και ορισμένα ερωτήματα για τον Ιλχάν Αχμέτ!

Ας περάσουμε και σε έναν ακόμη σημαντικό πρωταγωνιστή αυτής της συζήτησης και του ζητήματος της μουφτείας.

Ο βουλευτής Ροδόπης Ιλχάν Αχμέτ συμμετείχε στις τελετές ανάληψης καθηκόντων των νέων μουφτήδων και δήλωσε ότι υποστήριξε τον νόμο του 2022 και ψήφισε υπέρ του. Επιπλέον, υποστήριξε ότι πρέπει να λαμβάνεται περισσότερο υπόψη η γνώμη της Μειονότητας κατά τον καθορισμό των μουφτήδων, ότι πρέπει να διευρυνθεί η Συμβουλευτική Επιτροπή και ότι οι γυναίκες και οι θρησκευτικοί λειτουργοί πρέπει να εκπροσωπούνται περισσότερο.

Εκ πρώτης όψεως, πόσο δημοκρατικά και πόσο συμπεριληπτικά ακούγονται όλα αυτά, έτσι δεν είναι;

Αλλά ο Ιλχάν Αχμέτ έχει καταφέρει επί χρόνια να κάνει κάτι ανάλογο σε διάφορα ζητήματα. Γνωρίζει καλά αυτή την τακτική. Είναι, θα λέγαμε, η ειδικότητά του.

Ωστόσο, υπάρχει ένα ερώτημα που δεν μπορεί κανείς να αποφύγει:

Αν η γνώμη της Μειονότητας ήταν τόσο σημαντική, γιατί δεν αγωνιστήκατε εξαρχής για ένα σύστημα που θα βασιζόταν πραγματικά στη δική της βούληση;

Αν ήταν απαραίτητη η ευρύτερη συμμετοχή, γιατί στηρίξατε τον νόμο του 2022, για τον οποίο σήμερα αναγνωρίζονται ακόμη και από εσάς ελλείψεις;

Αν το ζήτημα της μουφτείας συνδεόταν άμεσα με τα θρησκευτικά δικαιώματα και την ελεύθερη βούληση της Μειονότητας, γιατί δεν αναζητήθηκε μια διαφορετική λύση μπροστά στις αντιδράσεις ενός σημαντικού τμήματος της κοινωνίας;

Βεβαίως, σήμερα μπορείτε να λέτε ότι πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη συμμετοχή. Ωστόσο, οφείλετε πρώτα να αναλάβετε και την πολιτική ευθύνη για τις συνέπειες του συστήματος που εσείς υποστηρίξατε.

Αυτό επιχειρείτε να το βάλετε κάτω από το χαλί. Όμως υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν.

Το να υποστηρίζετε από τη μία έναν νόμο και από την άλλη να δηλώνετε ότι πρέπει να γίνει πιο συμπεριληπτικός, γεννά ένα εύλογο ερώτημα: Γιατί χθες θεωρούσατε επαρκές ένα σύστημα εκπροσώπησης, το οποίο σήμερα παρουσιάζετε ως ελλιπές;

Δώστε μια απάντηση σε αυτό!

Πολιτική δεν σημαίνει μόνο να ανεβαίνεις στο βήμα και να εκφωνείς ωραίες φράσεις. Πολιτική σημαίνει και να αναλαμβάνεις την ευθύνη των αποφάσεων που έχεις λάβει.

Η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης πλέον κοιτάζει περισσότερο τις πράξεις παρά τα λόγια.

Δεν ενδιαφέρεται για τα λόγια όσων χθες έλεγαν άλλα και σήμερα λένε διαφορετικά. Ενδιαφέρεται για το πού έχουν οδηγήσει τα δικαιώματα που επί χρόνια διεκδικεί.

Καθήκον ενός βουλευτή δεν είναι να εξηγεί στη Μειονότητα τις επιλογές του κράτους, αλλά να εξασφαλίζει ότι οι διεκδικήσεις της Μειονότητας γίνονται αποδεκτές από το κράτος.

Και αυτό πρέπει να γίνεται με τη συμμετοχή της ίδιας της Μειονότητας από τη βάση της και όχι με τη συμμετοχή τριών ή πέντε προσώπων.

Όσοι δεν θέλουν να κατανοήσουν αυτή τη διαφορά, ας μην πιστεύουν ότι η εντολή που έλαβαν μέσω της κάλπης τούς καθιστά εκπροσώπους ολόκληρης της κοινωνίας.

Η βουλευτική ιδιότητα είναι ένα αξίωμα. Δεν σημαίνει ότι είσαι ο ιδιοκτήτης της βούλησης της Μειονότητας!

Μην πιστεύετε ότι μπορείτε να φιμώσετε τη Μειονότητα με λίγους ανθρώπους!

Στη Δυτική Θράκη έχουμε δει παρόμοιες μεθόδους πολλές φορές στο παρελθόν.

Υπήρξαν άνθρωποι που διεκδίκησαν τα δικαιώματα της Μειονότητας. Υπήρξαν εκείνοι που αγνόησαν αυτές τις διεκδικήσεις. Υπήρξαν προσπάθειες δημιουργίας άλλων μηχανισμών στη θέση των θεσμών της ίδιας της κοινωνίας. Υπήρξαν επίσης κύκλοι που μιλούσαν σαν να εκπροσωπούν ολόκληρη τη Μειονότητα, ενώ στην πραγματικότητα βρίσκονταν μακριά από ένα σημαντικό μέρος της.

Κατά καιρούς, σε διάφορες χώρες και πλατφόρμες της Ευρώπης, επιχειρήθηκε μέσω συναντήσεων στις οποίες συμμετείχαν λίγα πρόσωπα να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι στη Δυτική Θράκη δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.

Σαν να μην υπήρχε κανένα πρόβλημα στην εκπαίδευση, σαν να είχε επιλυθεί το ζήτημα της θρησκευτικής αυτονομίας, σαν να είχε σταματήσει η συζήτηση για την τουρκική ταυτότητα και σαν να είχαν αποκατασταθεί όλα τα δικαιώματα των θεσμών της Μειονότητας.

Μακάρι να ήταν έτσι και η πραγματικότητα!

Μακάρι η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης να μην ήταν αναγκασμένη εδώ και χρόνια να αγωνίζεται για ζητήματα εκπαίδευσης, θρησκευτικής ελευθερίας, ταυτότητας και συλλογικής οργάνωσης.

Ωστόσο, η πραγματικότητα δεν αλλάζει επειδή μερικοί άνθρωποι φωτογραφίζονται σε μια συνάντηση. Οι διεκδικήσεις που εκφράζει εδώ και χρόνια μια ολόκληρη κοινωνία δεν εξαφανίζονται με μερικές δηλώσεις.

Δεν λύνετε τα προβλήματα της Μειονότητας αγνοώντας τα. Απλώς ελπίζετε ότι και οι υπόλοιποι δεν θα δουν τις πραγματικότητες που εσείς δεν θέλετε να αντικρίσετε.

Όμως οι άνθρωποι που ζουν στη Δυτική Θράκη γνωρίζουν πολύ καλά τι συμβαίνει.

Βλέπουν ποιος αγωνίστηκε για ποιο ζήτημα, ποιος υποστήριξε ποια απόφαση, ποιος διεκδίκησε τα δικαιώματα και ποιος στάθηκε απέναντι σε αυτές τις διεκδικήσεις.

Και διαθέτουν επίσης τη βούληση να αξιολογήσουν τα πάντα όταν έρθει η ώρα.

Η Αθήνα έχει τα σχέδιά της, αλλά η Μειονότητα έχει βαθιά και γερά θεμέλια μνήμης!

Απευθυνόμαστε για ακόμη μία φορά στην Ελλάδα.

Μην ματαιοπονείτε!

Καμία πολιτική που αποσκοπεί στην απομάκρυνση μιας κοινωνίας από την ιστορία, την ταυτότητα, την πίστη και τους θεσμούς της δεν μπορεί να εξασφαλίσει μόνιμη επιτυχία.

Καθήκον του κράτους δεν είναι να θέτει υπό τον έλεγχό του τη θρησκευτική ζωή των πολιτών του, αλλά να εγγυάται τη θρησκευτική ελευθερία και την ελευθερία συνείδησης όλων.

Καθήκον του κράτους δεν είναι να αποφασίζει εκ μέρους της Μειονότητας, αλλά να δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε η ίδια η Μειονότητα να μπορεί να αποφασίζει ελεύθερα για τα ζητήματά της.

Οι διατάξεις της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης είναι σαφείς. Οι διεθνείς υποχρεώσεις είναι σαφείς. Οι διεκδικήσεις της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης είναι επίσης γνωστές εδώ και χρόνια.

Η Αθήνα μπορεί να πιστεύει ότι το ζήτημα έκλεισε με τον μηχανισμό που η ίδια δημιούργησε. Οι νέοι διορισμένοι μουφτήδες μπορεί να έχουν αναλάβει καθήκοντα. Το υπουργείο μπορεί να προβαίνει σε ανακοινώσεις. Ορισμένες εφημερίδες μπορεί να πανηγυρίζουν με πρωτοσέλιδα.

Ας μην ξεχνούν, όμως, κάτι:

Η βούληση μιας κοινωνίας δεν μετριέται από τα χειροκροτήματα μέσα σε μια αίθουσα τελετών.

Η βούληση μιας κοινωνίας δεν καθορίζεται από τα ονόματα που γράφει το κράτος σε έναν κατάλογο.

Η βούληση μιας κοινωνίας δεν διαμορφώνεται ούτε από τις δηλώσεις ενός βουλευτή.

Αυτή η βούληση πηγάζει από την ιστορία, τις αξίες και τη συλλογική μνήμη της ίδιας της κοινωνίας.

Η Αθήνα μπορεί σήμερα να πανηγυρίζει. Το υπουργείο μπορεί να εκδίδει ανακοινώσεις. Οι μουφτήδες μπορεί να αναλαμβάνουν καθήκοντα. Οι κύκλοι που τους υποστηρίζουν μπορεί να ανακηρύσσουν τη δική τους επιτυχία.

Όμως η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης δεν έχει ακόμη πει την τελευταία της λέξη!

Και αυτό δεν το λέμε απλώς ως μια πολιτική διαμαρτυρία, αλλά ως μια ξεκάθαρη δήλωση βούλησης.

Είμαστε άνθρωποι που ζούμε σε αυτά τα εδάφη, σεβόμαστε τους νόμους αυτής της χώρας, είμαστε υπέρ της ειρήνης, της ηρεμίας και της συνεργασίας. Η Ελλάδα είναι η χώρα στην οποία ζούμε και εκπληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας ως πολίτες. Η Τουρκία είναι η μητέρα πατρίδα με την οποία μας συνδέουν ιστορικοί και πολιτισμικοί δεσμοί. Αυτό που ζητάμε δεν είναι σύγκρουση, αλλά ισότητα. Δεν ζητάμε προνόμια, αλλά τα δικαιώματά μας. Δεν επιδιώκουμε αντιπαράθεση, αλλά σεβασμό στη νομιμότητα.

Ωστόσο, το να επιθυμείς την ειρήνη δεν σημαίνει ότι παραιτείσαι από τα δικαιώματά σου.

Ο σεβασμός στους νόμους της Ελλάδας δεν σημαίνει ότι πρέπει να σιωπούμε όταν αγνοούνται τα δικαιώματα της Μειονότητας.

Δεν αποδεχόμαστε ούτε να ζούμε με σκυμμένο το κεφάλι ούτε να αφήνουμε άλλους να καθορίζουν την ταυτότητά μας σύμφωνα με τη δική τους βούληση.

Στην πίστη μας, η μετάνοια και η υπόκλιση ανήκουν στον Θεό. Στις αξίες μας έχουν θέση η τιμή, η αξιοπρέπεια και η ανθρώπινη βούληση. Δεν υπάρχουμε για να σκύβουμε μπροστά σε κανέναν, αλλά για να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας μέσα στο πλαίσιο του νόμου.

Τελευταία λέξη: Η Μειονότητα είναι ακόμη εδώ!

Από τη Δυτική Θράκη πέρασαν μέχρι σήμερα πολλοί άνθρωποι, πολλοί πολιτικοί και πολλοί διοικούντες.

Δοκιμάστηκαν πολλές πολιτικές. Ψηφίστηκαν πολλοί νόμοι. Καταστρώθηκαν πολλά σχέδια. Πολλές φορές κάποιοι πίστεψαν ότι θα καταφέρουν να φιμώσουν τη Μειονότητα.

Όμως αυτή η κοινωνία παρέμεινε όρθια.

Διότι η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης είναι πολύ μεγαλύτερη από τους πολιτικούς υπολογισμούς ορισμένων προσώπων. Έχει πολύ βαθύτερες ρίζες από τις δηλώσεις ενός βουλευτή, τις αποφάσεις ενός υπουργείου ή τις επιλογές μιας επιτροπής.

Οι ρίζες αυτής της κοινωνίας ζουν στη μνήμη αυτού του τόπου εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα.

Πέρασαν και οι Ιλχάν Αχμέτ, θα περάσουν και πολλοί ακόμη. Ο αγώνας της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης για τα δικαιώματά της, όμως, δεν άρχισε με συγκεκριμένα πρόσωπα και δεν πρόκειται να τελειώσει με αυτά.

Όσοι πιστεύουν ότι σήμερα ανοίγει μια νέα σελίδα στο ζήτημα της μουφτείας, αύριο θα βρουν και πάλι μπροστά τους το ίδιο ερώτημα:

Πού βρίσκεται η βούληση της Μειονότητας;

Η Αθήνα μπορεί να τοποθέτησε μουφτήδες στις θέσεις τους. Δεν μπορεί, όμως, να κερδίσει την καρδιά, την εμπιστοσύνη και τη συναίνεση μιας ολόκληρης κοινωνίας με ένα διορισμό.

Μπορείτε να οργανώνετε τελετές, να γεμίζετε αίθουσες, να προκαλείτε πρωτοσέλιδα και να πανηγυρίζετε μεταξύ σας για τις επιτυχίες που θεωρείτε ότι πετύχατε.

Αλλά μην ξεχνάτε:

Το να γεμίζεις το αξίωμα του μουφτή δεν σημαίνει ότι γεμίζεις και την καρδιά της Μειονότητας.

Και κάτι τελευταίο…

Υπολογίστε ότι η Μειονότητα δεν έχει ακόμη πει την τελευταία της λέξη.

Διότι όσο δεν καταφέρνετε να κάνετε αυτή την κοινωνία να σκύψει το κεφάλι, κανένα πολιτικό σενάριο που έχετε καταστρώσει δεν πρόκειται να οδηγηθεί αυτομάτως στην επιτυχία.

Αυτό είναι που έχουμε να πούμε ως εφημερίδα BİRLİK: Η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης δεν εμφανίστηκε ούτε χθες ούτε σήμερα. Υπήρχε, υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει με τη δική της βούληση!

Μια κουβέντα ενός ανθρώπου που δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας…

Πριν φύγει από τη ζωή, ένας μεγαλύτερός μου άνθρωπος, τον οποίο ο Θεός να αναπαύσει, μου έλεγε συχνά στις συζητήσεις μας τα εξής:

«Πριν από λίγο καιρό είπα σε κάποιον που κατέχει θέση ευθύνης και εξουσίας το εξής: Μην τολμήσετε ούτε καν να σκεφτείτε ότι στο μέλλον σχεδιάζετε να βάλετε στο στόχαστρο, μέσω της Διαχειριστικής Επιτροπής Βακουφίων Κομοτηνής, και τον Τουρκικό Σύλλογο Νεολαίας Κομοτηνής (GTGB)! Δεν θα μπορέσετε να σηκώσετε το βάρος των συνεπειών! Αυτή η Μειονότητα γνωρίζει πολύ καλά πού, πότε, τι και πώς πρέπει να κάνει!»

Αυτά μου είχε πει…

Ναι, αγαπητοί κύριοι. Και αυτά τα λόγια των μεγαλύτερων μας παραμένουν καταγεγραμμένα στη μνήμη μας.

Ορισμένες προειδοποιήσεις δεν είναι απειλές. Είναι η φωνή της ιστορικής μνήμης μιας κοινωνίας που γνωρίζει πολύ καλά τα δικαιώματά της, τους θεσμούς της και τη δύναμή της.