Batı Trakya’da Kalkınma Masalı: Azınlık Yine “Güvenlik Tehdidi” Parantezine Alındı
Batı Trakya’da Kalkınma Masalı: Azınlık Yine “Güvenlik Tehdidi” parantezine alındı.
Rodop İli Yerel Kalkınma Planı’nın ilk aşamasının tanıtım etkinliği, bölgenin ekonomik geleceğinden ziyade, azınlık haklarına yönelik saldırıların ve dışlayıcı bir dilin gölgesinde kaldı. “Kalkınma” adı altında düzenlenen toplantıda, bölge nüfusunun temel taşlarından biri olan Türk azınlığı yine yok sayıldı, hatta doğrudan hedef gösterildi.
Ekonomi Değil, “Nifak Tohumları” Konuşuldu
Etkinlikte söz alan emekli albay ve ekonomist Konstantinos Vouzoukidis’in açıklamaları, bölgedeki bir arada yaşama kültürüne hizmet etmekten çok uzaktı. Kalkınma planının teknik detayları veya bölge insanının (çiftçinin, esnafın, gencin) sorunları yerine; “müftülük sorunu”, “Ziraat Bankası” ve “ulusal güvenlik” gibi klasikleşmiş korku senaryoları masaya yatırıldı.
Vouzoukidis’in Müslüman Türk azınlığın dini ve ekonomik kurumlarını “müdahalecilik” olarak nitelendirmesi, bölgedeki barış iklimine ekilen yeni nifak tohumları olarak değerlendiriliyor.
Azınlıksız Bir Kalkınma Mümkün mü?
Toplantının en çarpıcı yanı, Batı Trakya’nın kalkınması hedeflenirken bölge nüfusunun yarısını oluşturan azınlık toplumunun ihtiyaçlarının ve sesinin tamamen görmezden gelinmesiydi. Yerel yöneticilerin ve konuşmacıların “milli güvenlik” vurgusu yapması, azınlık insanını eşit bir vatandaş ve paydaş olarak değil, birer “tehdit unsuru” olarak gördüklerinin açık bir kanıtı niteliğinde.
Sormak Gerekiyor
Azınlığın refahı, eğitimi ve ekonomik katılımı planın içinde yoksa, bu kalkınma kimin içindir? Bölgeyi sadece bir “güvenlik sahası” olarak gören zihniyet, Rodop’un gerçek potansiyelini yıllardır olduğu gibi yine hapsetmektedir.
Devletin Varlığı Sadece “Güvenlik” mi Demektir?
Konuşmacının “devlet bölgede daha aktif olmalı” çağrısının altındaki niyetin, yatırım veya sosyal destek değil, daha fazla baskı ve denetim olduğu aşikardır.
Azınlık toplumunun dini liderlerine ve finansal kurumlarına yönelik yapılan bu sert eleştiriler, demokratik bir hukuk devletinde olması gereken toplumsal mutabakatın önündeki en büyük engeldir.